คือเรื่องของเรื่องคือเราอยากตัดใจจากคนๆนี้ให้ได้จริงๆสักที
คือเราชอบเค้ามา7ปีแล้วช่วง1-2ปีแรกก็เคยคุยๆกันอยู่พอมาปี3เราก็บอกชอบเค้าไปเค้าไม่ได้บอกอะไรเรากลับแต่หลังจากนั้นเราก็ดูสนิทกันมากขึ้นช่วง4-5ปีต่อมาเป็นช่วงที่เรารู้สึกดีกับคนๆนี้มากขึ้นแล้วเค้าก็มาถามเราว่าถ้าเค้าขอคบจะคบมั้ยตอนนั้นเรารู้สึกดีกับเค้าจริงๆแต่เพื่อนเราก็ดันมาชอบคนๆเดียวกับเราเราเลยรู้สึกว่าควรมั้ยที่จะคบถึงมันจะแค่สมมุดแต่ก็จริงจังอ่ะพอเข้าปีที่6เหมือนจะเป็นจุดพีคคือเรากะมันแทบไม่ทักกันเลยทั้งที่ก่อนหน้านี้จะทักเช้าเย็นๆพอเราทักไปมันก็บอกว่าอย่าทักมาอีกเลยนาทีนั้นคือจุกมากเสียใจมากแล้วคิดไปต่างๆว่ามันน่าจะมีคนที่ชอบแล้วพอนานๆเข้าเราก็เห็นมันก็พยายามไม่สนใจแต่พอวันเกิดมันเราก็ทักไปhbdอยู่แล้วก็ปล.จะทักแค่อวยพรอย่างเดียวนะมัรอ่านแล้วตอบเราดีใจมากใจก็เริ่มหวั่นไหวอีกตอนปิดเทอมก็พยายามไม่คิดเรื่องมันแต่พอเปิดเทอมดันไปอยู่ห้องเดียวกันมันนั้งหน้าเราตอนนั้นก็กลับมาคุยเหมือนปกติจนถึงเมื่อเดือนตุลาเพื่อนสนิทเราก็ทักมาถามว่านังชอบมันอยู่มั้ยเราก็บอกว่าเฉยๆไป(ไม่อยากบอกว่าชอบอยู่)เพื่อนเราเลยบอกประมาณว่าเออมันทักมาไรงี้โกรธมั้ยเราเลยบอกว่าไม่โกรธโกรธทำไมละแกไม่ได้ชอบมันซักหน่อยใช่มั้ย? เราจำได้ว่าเพื่อนเราหายไปแป๊ปนึกแล้วมันก็บอกว่าใช่ๆกูไม่ได้ชอบมันแต่พอเดือนพฤศจิกาเพื่อรเราก็มาบอกว่ามันคุยกะคนที่เราชอบอยู่ณตอนนั้นคือพูดไม่ออกอ่ะเพื่อนสนิทที่ไว้ใจบอกแทบทุกอย่างมาคุยกับคนที่เราชอบทั้งๆที่รู้ว่าเราชอบอยู่แล้วเอาจริงๆตอนนั้นโกรธมากแต่พอคิดอีกทางคือเรามีสิทธหรอว่ะมันเลือกเพื่อนเราไม่ใช่เราสักหน่อยอย่าทำให้เพื่อนเลิกคุยเพราะเราอย่าทำให้เพื่อนเราไม่สบายใจคิดมากอย่าขัดความชอบคนอื่นจังหวะนั้นคือนํ้าตาคลออ่ะแต่เรากลับยิ้มแล้วบอกกับเพื่อนไปว่าจริงจังป่ะเนี้ยคุยกันจนได้คบเลยนะเว้ยตอนนั้นจุกแล้วจุกอีกเหมือนมีดแทงใจอ่ะเพื่อนเราก็ดูดีใจที่เราไม่โกรธเพราะตอนนั้นเราบอกมันว่าไม่ชอบแล้วไงแต่สิ่งที่เราโกรธมากกว่านั้นคือเพื่อนเราโกหกเราแทบทุกอย่างเลยมันคุยกันตั้งแต่สิงหาแล้วแต่พึ่งบอกตอนตุลาแล้วยังบอกว่าไม่ชอบอีกตรงนี้แหละที่โกรธมากแต่ก็เก็ยไว้ช่วงนั้นคือทรมานมากมันมาเล่าให้ฟังแทบทุกวันว่าคุยไรกันบ้างพอถึงวันเกิดคนที่เราชอบตอนเย็นเราก็ส่งอวพรไปแบบเออขอให้มีคส. มากๆนะเพื่อนเรารอแกขออยู่นะประมาณนั้นอ่ะสัปดาห์ต่อมาเพื่อนเราก็มาบอกว่าคบกับมันแล้ว... คบตอนไหน.. ตั้งแค่ตอนวันเกิดมันตอนเย็นประมาณ2ทุ่มแล้วมันก็บอกว่าขอบคุณนะมันเราบอกว่าที่ขอคบเพราะเราเลยจุกไปอีกตอนนั้นนํ้าตาไหลแล้วเพื่อนก็ถามว่าเฮ้ยๆเป็นไร.. ดีใจแทนอ่าาตอนนั้นเจ็บและจุกแต่ทำไรไม่ได้ไม่มีสิทธอะไรเลยในตัวเค้าได้แต่คิดว่าให้เค้ามีความสุขกับคนที่เค้าเลือกดีใจที่เห็นเค้ามีความสุขเวลาไปไหนกับเพื่อนคนนี้ก็เห็นมันคุยกับแฟนตลอดเก็บมาร้องไห้คนเดียวตลอดไม่กล้าที่จะบอกใครกลัวคนเป็นหวั่งแล้ว
ตอนนี้คือรู้สึกผิดที่ยังชอบมันอยู่เพราะตอนนี้เท่ากับว่าเราแอบชอบแฟนเพื่อนไปแล้วอ่ะมันเศร้านะเอาจริงอยากให้พวกเค้ามีคส.แต่เรากลับเจ็บที่คอยเป็นที่ปรึกษาให้เวลามันทะเลอะกันขอคำแนะนำหน่อยเถอะค่ะ
ตัดใจ
คือเราชอบเค้ามา7ปีแล้วช่วง1-2ปีแรกก็เคยคุยๆกันอยู่พอมาปี3เราก็บอกชอบเค้าไปเค้าไม่ได้บอกอะไรเรากลับแต่หลังจากนั้นเราก็ดูสนิทกันมากขึ้นช่วง4-5ปีต่อมาเป็นช่วงที่เรารู้สึกดีกับคนๆนี้มากขึ้นแล้วเค้าก็มาถามเราว่าถ้าเค้าขอคบจะคบมั้ยตอนนั้นเรารู้สึกดีกับเค้าจริงๆแต่เพื่อนเราก็ดันมาชอบคนๆเดียวกับเราเราเลยรู้สึกว่าควรมั้ยที่จะคบถึงมันจะแค่สมมุดแต่ก็จริงจังอ่ะพอเข้าปีที่6เหมือนจะเป็นจุดพีคคือเรากะมันแทบไม่ทักกันเลยทั้งที่ก่อนหน้านี้จะทักเช้าเย็นๆพอเราทักไปมันก็บอกว่าอย่าทักมาอีกเลยนาทีนั้นคือจุกมากเสียใจมากแล้วคิดไปต่างๆว่ามันน่าจะมีคนที่ชอบแล้วพอนานๆเข้าเราก็เห็นมันก็พยายามไม่สนใจแต่พอวันเกิดมันเราก็ทักไปhbdอยู่แล้วก็ปล.จะทักแค่อวยพรอย่างเดียวนะมัรอ่านแล้วตอบเราดีใจมากใจก็เริ่มหวั่นไหวอีกตอนปิดเทอมก็พยายามไม่คิดเรื่องมันแต่พอเปิดเทอมดันไปอยู่ห้องเดียวกันมันนั้งหน้าเราตอนนั้นก็กลับมาคุยเหมือนปกติจนถึงเมื่อเดือนตุลาเพื่อนสนิทเราก็ทักมาถามว่านังชอบมันอยู่มั้ยเราก็บอกว่าเฉยๆไป(ไม่อยากบอกว่าชอบอยู่)เพื่อนเราเลยบอกประมาณว่าเออมันทักมาไรงี้โกรธมั้ยเราเลยบอกว่าไม่โกรธโกรธทำไมละแกไม่ได้ชอบมันซักหน่อยใช่มั้ย? เราจำได้ว่าเพื่อนเราหายไปแป๊ปนึกแล้วมันก็บอกว่าใช่ๆกูไม่ได้ชอบมันแต่พอเดือนพฤศจิกาเพื่อรเราก็มาบอกว่ามันคุยกะคนที่เราชอบอยู่ณตอนนั้นคือพูดไม่ออกอ่ะเพื่อนสนิทที่ไว้ใจบอกแทบทุกอย่างมาคุยกับคนที่เราชอบทั้งๆที่รู้ว่าเราชอบอยู่แล้วเอาจริงๆตอนนั้นโกรธมากแต่พอคิดอีกทางคือเรามีสิทธหรอว่ะมันเลือกเพื่อนเราไม่ใช่เราสักหน่อยอย่าทำให้เพื่อนเลิกคุยเพราะเราอย่าทำให้เพื่อนเราไม่สบายใจคิดมากอย่าขัดความชอบคนอื่นจังหวะนั้นคือนํ้าตาคลออ่ะแต่เรากลับยิ้มแล้วบอกกับเพื่อนไปว่าจริงจังป่ะเนี้ยคุยกันจนได้คบเลยนะเว้ยตอนนั้นจุกแล้วจุกอีกเหมือนมีดแทงใจอ่ะเพื่อนเราก็ดูดีใจที่เราไม่โกรธเพราะตอนนั้นเราบอกมันว่าไม่ชอบแล้วไงแต่สิ่งที่เราโกรธมากกว่านั้นคือเพื่อนเราโกหกเราแทบทุกอย่างเลยมันคุยกันตั้งแต่สิงหาแล้วแต่พึ่งบอกตอนตุลาแล้วยังบอกว่าไม่ชอบอีกตรงนี้แหละที่โกรธมากแต่ก็เก็ยไว้ช่วงนั้นคือทรมานมากมันมาเล่าให้ฟังแทบทุกวันว่าคุยไรกันบ้างพอถึงวันเกิดคนที่เราชอบตอนเย็นเราก็ส่งอวพรไปแบบเออขอให้มีคส. มากๆนะเพื่อนเรารอแกขออยู่นะประมาณนั้นอ่ะสัปดาห์ต่อมาเพื่อนเราก็มาบอกว่าคบกับมันแล้ว... คบตอนไหน.. ตั้งแค่ตอนวันเกิดมันตอนเย็นประมาณ2ทุ่มแล้วมันก็บอกว่าขอบคุณนะมันเราบอกว่าที่ขอคบเพราะเราเลยจุกไปอีกตอนนั้นนํ้าตาไหลแล้วเพื่อนก็ถามว่าเฮ้ยๆเป็นไร.. ดีใจแทนอ่าาตอนนั้นเจ็บและจุกแต่ทำไรไม่ได้ไม่มีสิทธอะไรเลยในตัวเค้าได้แต่คิดว่าให้เค้ามีความสุขกับคนที่เค้าเลือกดีใจที่เห็นเค้ามีความสุขเวลาไปไหนกับเพื่อนคนนี้ก็เห็นมันคุยกับแฟนตลอดเก็บมาร้องไห้คนเดียวตลอดไม่กล้าที่จะบอกใครกลัวคนเป็นหวั่งแล้ว
ตอนนี้คือรู้สึกผิดที่ยังชอบมันอยู่เพราะตอนนี้เท่ากับว่าเราแอบชอบแฟนเพื่อนไปแล้วอ่ะมันเศร้านะเอาจริงอยากให้พวกเค้ามีคส.แต่เรากลับเจ็บที่คอยเป็นที่ปรึกษาให้เวลามันทะเลอะกันขอคำแนะนำหน่อยเถอะค่ะ